Azad, soğuk havanın, vakur ve ağır duruşun vücut bulmuş haliydi. Günün birinde bana doğru ilk adımı atacağı, aklımın ucundan bile geçmezdi. Zihnim amansız bir şüpheyle çalkalanıyordu: Bu attığı adım yalnızca anlık bir nefsin, gururun tezahürü müydü, yoksa içten içe beni gerçekten seviyor ve istiyor muydu? Arzuladığım tek şey, aramızda beliren bu kıvılcımın ikimizi de yakıp kül etmemesiydi.

Çünkü ben bu topraklara ait değildim. Boyun eğmeyi, susup sinmeyi bilmez, haksızlığın