Siren sesleri dışarıda yankılanırken mahzenin içi mezar gibi sessizdi.

Yüzündeki yara iziyle karşımda duran o yabancı adamın sarf ettiği kelimeler zihnime kurşun gibi saplanmıştı. Babam.Öldüğünü bildiğim, çocukluğumun en karanlık anılarına gömdüğüm adam meğer hayattaydı ve New York’un en tehlikeli güç dengelerinin tam ortasındaydı.

"Sen..." diye fısıldadım, adama doğru bir adım atarak. "Ne saçmalıyorsun sen? Benim babam yirmi yıl önce öldü!"