Duru’nun gözleri Melis’in elindeki kumandaya kilitlendi. Kırmızı ışık yanıp sönüyordu. Atlas da fark ettiği anda yüzü tamamen değişti. “Melis…” Bu kez sesi daha kontrollüydü. Daha dikkatli. Çünkü artık yanlış bir hareket yapamayacağını anlamıştı. Melis’in nefesi düzensizdi. Gözleri dolmuştu ama aynı zamanda tehlikeli görünüyordu. “Yaklaşma.” Atlas Duru’yu biraz daha arkasına çekti. “Tamam,” dedi sakin bir sesle. “Sakinleş.” Ege kaşlarını çattı. “O şey ne?” Melis acı bir gülüm