Atahan

Kapıyı kapattığım anda, ne yaptığımı anlamadım.

Koridorun loş ışığında bir süre kıpırdamadan durdum. Elim hâlâ kapı kolundaydı. Avucumun içinde soğuk bir pirinç vardı, sanki bir şeyi tutuyormuşum da bırakamıyormuşum gibi. İçeriden ses gelmiyordu. Zaten gelmezdi. Helin'in kapısının ardından hiçbir zaman ses gelmezdi. Altı yıldır bu evde, benim tavanımın iki kat altında, bir kadın yaşıyordu ve ben o kadının nefesini bile duymamıştım.