Hastanenin yoğun bakım koridorunda herkes oradaydı.

Nigar Hanım bir bankta, elleri kucağında, gözleri yarı kapalı oturuyordu. Yanında Cemal Bey ve karısı. Kapının yanında Kerem, elinde bir dosyayla ayakta bekliyordu. Atahan ise pencerenin önünde, siyah kazağının kollarını sıvamış, yüzü gerginlikten taş gibi sertleşmişti. Ben koridorun ucunda göründüğümde hepsi aynı anda başlarını çevirdi.

Sessizlik çok yoğundu. Topuklarımın taş zeminde yankılanan sesini duyabiliyordum.