Karanlık… her şeyi yutan, zifiri bir karanlık.

Akgün bir adım ötesini bile göremediği bu boşluğun içinde ilerlemeye çalışıyordu. Sanki mekân değil de sınırları olmayan bir hiçliğin içindeydi. Hava ağırdı; rutubet, çürüme ve tanımlayamadığı kesif bir koku her nefeste ciğerlerine doluyor, nefes almasını zorlaştırıyordu.

Yön duygusu tamamen kaybolmuştu.