MİRAN ATEŞOĞLU’NUN GÖZÜNDEN Bağ evinin üst katından aşağı inerken adımlarım yeri dövüyordu. Göğsümün ortasında küt küt vuran o ritim, yıllardır hiçbir tehlikenin, hiçbir kavganın hiç bir sevdanın bana hissettirmediği bir yangındı.

Avluya çıktığımda ciğerlerime derin bir nefes çektim ama o kokusu... O köpüklü suyun arasında üzerime sinen kokusu burnumdan gitmiyordu.

Ula Miran, dedim kendi kendime dişlerimi sıkarak. Kendine gel ulan! Ne yapıyorsun sen?