Hamit, Hasan'ı kucağında oyalarken zamanın nasıl geçtiğini fark etmemişti. Küçük çocuk, biraz önce Halide Hanım'ın yedirdiği pirinç unu muhallebisinin verdiği toklukla neşelenmiş, tahta atını Hamit'in dizlerinin üzerinde bir o yana bir bu yana sürmeye başlamıştı. Arada bir anlaşılmaz sesler çıkarıyor, sonra kendi yaptığı sese kendi gülüyordu. Hamit de hiç üşenmeden ona eşlik ediyor, oyuncağın nal seslerini öyle ciddi bir ifadeyle çıkarıyordu ki mutfaktaki kadınlar dönüp dönüp