Orman nefesini tutmuş gibiydi. Gün henüz doğmamıştı ama gökyüzü geceyle gündüz arasında gri bir perdeye bürünmüştü. Ağaçların gövdeleri nemden koyulaşmış, toprağın üzerindeki yapraklar sanki bastıkça değil, düşündükçe eziliyordu. Chris sessizce kuyunun başına oturmuş, gözlerini çukurun içine dikmişti. Bir şey söylemiyordu. Sadece bekliyordu. Sanki oradan bir sesin yükseleceğini, bir gölgenin yaklaşacağını biliyordu. Agatha, birkaç metre ötede oturmuş, eski bir defteri dizler