Chris irkildi. Sırtında bir sıcaklık hissetti. Dönüp baktığında kimse yoktu. Ama bir an için, karanlıkla ağaç gölgeleri arasında bir silüet gördü. Gözleri yoktu. Ama ona baktığı kesindi. Birden sol kolu uyuştu. Elini kıpırdatmak istedi ama parmakları cevap vermedi. Sonra fısıltılar başladı. Ama bu sefer kulaklarında değil, doğrudan zihnindeydi. “Kapı açık… yol belliydi… geç kalma…” Ses kulaklarının içine değil, beyninin ortasına saplanıyordu. Bir adım geri attı. Ama ayakları