Ormandan çıktıklarında gökyüzü hala açık, hava hâlâ sıcak ama garip bir biçimde baskılıydı. Sanki nefes almak, yalnızca ciğerlere değil, hatıralara da yük getiriyordu. Sessizlik, uğultuya dönmüş gibiydi. Doğa konuşmuyor, izliyordu. Kalp, artık sadece bir mühür değil, bir bilince dönüşmüştü. Ve o bilinç artık uyumuyordu. Chris araca binmeden önce son bir kez Lisaley’e baktı. Ağaçlar arasında kaybolan çember, taşın içindeki son fısıltıyla hâlâ çınlıyordu: “Kalbin nabzı, artık