Rozerin Pazartesi sabahı Baran konağın kapısını çaldığında saat dokuzu iki geçiyordu. Kapıyı bu kez ben açtım.

Eşikte durdu. Bir an yüzüme baktı. Sonra gözlerini yere indirdi. Sırtındaki spor çantasının kayışını iki eliyle tutuyordu.

“Rozerin Hanım,” dedi. “O gece için sizden özür dilemem lazım.”