Euryn’ de sabahın ilk saatleri, bir gün doğumunun müjdesini değil, bir uyanışın yankısını taşıyordu. Gök hâlâ griydi. Ne altın ne mavi, yalnızca arada kalmış bir renk — sanki karar veremeyen bir tanrının fırçasından dökülmüş gibiydi. Averiel, taşların üzerine oturmuş, çemberin ortasında sessizce bekliyordu. Boşluğun taşıyıcısı geri çekilmiş, ama izleri orada kalmıştı. Yarık kapanmamıştı. Kapanmamalıydı da. Çünkü bu yeni yasa, artık unutulanları değil, tanımlanamayanı da barın