Radyoda Demir’in sesi çatlar: “Ailen bende, Aksoy.” Cümle kabinin içinde paslı bir çivi gibi dönerken silecekler camı kazır, yağmur damlaları inatla geri döner. Derya’nın parmakları koltuğun kenarındaki dikişi yoklayıp bir noktada takılır; tırnaklarının altına sızı sızar. Rafi’nin avucu vitesi sıkar, motor boğuk bir itirazla homurdanır. Aras, radyonun kadranına eğilmeden, sadece bir parmak hareketiyle sesi yükseltir; kabinin içindeki hava benzin ve ıslak deri kokusuyla ağır,