Mavi kırmızılar duvarlarda dans ederken Aras Derya’yı perde arkasına çeker; ‘Tamer’in üstü: Tamer değil…’ cümlesi beton duvarın gözeneklerine takılı kalır gibi yankılanır. Projektörün solgun ışığı, toz zerrelerini bir bir ortaya çıkarır; mazot, pas ve hafifleşen barut kokusu genzi çizerek geçer. Derya’nın sırtı perdeye sürtünür, kumaşın kuru lifleri tenine kum gibi dokunur; Aras’ın eli belinde, sert ve temkinli, sanki bir komut çizgisini vücudunda işaretliyor. “Devam ettir şu