Demir kulağına eğilir: “Seni asla bırakmam.” Cümlesinin buğusu, yağmurun kesik taneleriyle boynunun çukurunda çoğalırken Derya geriye bir adım atar. Korkuluğun soğuk metali belini çizgi gibi keser; pas tadı dilinin ucuna yürür. Köprünün altı egzozla ağır, su damlaları ritmini kaybetmiş bir saat gibi betonun üstünde atlar. Aras’ın gölgesi, sütunun koyu şeridinde katılaşır; gri gözleri, Demir’in sol elinin Derya’nın dirseğine değen parmak kemiklerini ölçer gibi sabitlenir. “Çek