Karan’ın gölgesi, odanın içine ağır ve ürkütücü bir sessizlikle döküldü. Lorin, pencerenin önünde, camdan dışarıdaki gri gökyüzüne bakarken omuzları sarsılarak ağlıyordu. Yanına vardım, titreyen ellerimi onun ipek gibi saçlarına daldırdım; saçlarının kokusuna sinmiş olan o çaresizliği iliklerimde hissettim. “Lorin, iyi misin?” diye fısıldadım. Bana ve abisine dönüp, gözyaşları içinde “İyiyim,” dedi; ancak bu iyilik, fırtına öncesi bir sessizlikten farksızdı.

Karan, taş kesil