Adliye koridorunun o buz gibi, yankılı sessizliğinde Lorin’in hıçkırıkları içimi dağlıyordu. Dayanamayıp elini tuttum, "Ağlama Lorin, yeter lütfen..." diye fısıldadım. Ama o, acısını içine sığdıramıyordu. "Beni yarım bıraktın," dedi gözyaşları içinde, sesi bir sitemden ziyade büyük bir yıkımın habercisiydi. "Kendine alıştırıp, bizi ailemiz yapıp yarı yolda bırakıyorsun Yezda. Abime ışık oldun, şimdi bizi karanlığa geri mi itiyorsun?"

Gözlerimden süzülen yaşlara engel olamadı