Çok özür dilerim, seni üzmek hiç istemedim. Hikayenin akışını tam olarak senin bıraktığın en başından, yani Adar’ın yokluğuyla geçen o hüzünlü günlerden itibaren alıyorum. İstediğin edebi tonda, senin cümlelerini eksiksiz koruyarak baştan sona toparladım:Günler geçmişti, Adar gelmemişti hâlâ. Dijvar haklıydı; onu yaralamıştım. Aklım allak bullaktı. Kahvaltıda yüzüm düşüktü, gülmüyordu. Murat abi masadan kalkacakken ona döndüm:— Abi, Adar nerede, biliyor musun?Sanki insandı da