​Sabahın ilk ışıkları pencerelerden içeri süzülürken muhtarlık bürosunda sessizlik hâkimdi. Muhtar masasında oturmuş, önündeki onay belgesine bakıyordu; elindeki kalem endişeyle titriyordu. Kapı sertçe açıldı ve Miran, yüzünde son derece özgüvenli bir tebessümle içeri girdi. Sandalyeyi çekip hiç çekinmeden oturdu: — Günaydın Muhtar Bey. Bakıyorum da kalemin mürekkebi kurumuş. İmza hâlâ atılmamış? ​Muhtar kalemi masaya bırakıp sesini yükseltmemeye çalışarak karşılık verdi: —