Sabah olduğunda Karahan Konağı’nda her şey her zamanki gibi görünüyordu.

Avluda kahvaltı hazırlıkları yapılıyor, hizmetliler bir o yana bir bu yana koşturuyor, erkekler günün işlerini konuşmak üzere çoktan toplanıyordu. Fakat konağın duvarları arasında, geceden kalan sessizlik hâlâ dağılmamıştı.

(Azad)