Peyda, Zelal’i odasına soktuğundan beri genç kadın yatağın kenarında sessizce oturuyor, avluda yaşananların ağırlığı altında karşısındaki kapıya dalgın gözlerle bakıyordu. Dakikalar boyunca arkadaşının sessizliğine dayanan Peyda, onu biraz daha kendi içine kapanmış hâlde bırakmaya gönlü elvermediğinden yanına sokulup ellerini avuçlarının arasına aldı.

— Ah Zelal, ah… Demedim mi ben sana, Karahanlar affetmez diye? Bak, al şimdi olanlara. Kardeşini vurdular, diğer kardeşinin h