Azad, kollarının arasında çırpınan Zelal’i kendisine çevirdi. Genç kadının gözleri hâlâ yerde yatan kardeşindeydi; duyduğu tek şey Baran’ın inlemeleri, gördüğü tek şey taş zemine yayılan kandı. Azad ise onun bakışlarını kendi üzerine çekmek istercesine omuzlarını daha da sert kavradı.

— Bak bu manzaraya, Zelal, — diye tısladı. Kelimeleri birer kurşun gibi peş peşe savrulurken bakışları yerde kanlar içinde yatan Baran’a kaydı. — Kardeşinin kanlar içinde yerde yatışına iyi bak