Duru sabah uyandığında babasını beklemeden misafirhaneden çıktı. Hastane ile yan yanaydı tek başına gidemeyecek kadar da çocuk değildi.

Hastanenin girişinde Barış’ı gördü. “Barış ağabey.” dedi. Elindeki koltuk değneği şaşırtmıştı. “Geçmiş olsun.”

Barış, Duru’yu gördüğünde gülümsedi. “Teşekkür ederim güzel çocuk, hayat yolumun yanına mı geldin? Nöbetten çıkacaksa bekleyeyim ben de.”